4:30 – de  wekker. De eerste vraag die Hedwich en ik aan elkaar stellen: “Heb je goed geslapen?”. Afgelopen nachten waren niet de beste nachten. Wonder boven wonder waren we allebei niet ontevreden. We waren er ook klaar voor. De tasjes voor op de Glandon, Télégraphe en Galibier waren gevuld met water en eten, de fietsen stonden gepoetst in de bus, de fietskleding lag klaar. Niets meer om over na te denken of druk om te maken.

5:00 – ontbijt. De eetruimte van het chalet stroomde weer vol. Het leek wel alsof iedereen wat rustiger was dan normaal. Een bakje kwark met muesli, stokbroodjes met hagelslag en Nutella. Gelukkig was er de vorige dag een nieuwe pot Nutella geregeld (was door onze tafel geconfisqueerd en werd met wantrouwende blikken uitgeleend). En nog een broodje mee voor aan de start.

5:35 – vertrek. Sabrina rijdt de bus de Col d’Oz af. Via Allemont rijden we richting Bourg d’Oisans.

6:00 – parkeren. We parkeren de bus aan de voet van de Col d’Ornon. Alle tijd om fietsen uit te laden, ergens nog te plassen, om te kleden en nog wat te eten.

6:40 – naar de start. Vanuit hier is het een kleine 5 km vlak fietsen naar de start. In Bourg d’Oisans worden we gelijk doorverwezen naar het laatste (derde) startvak (startnummers vanaf 4.000). Daar is het nog vrij rustig. Meteen maken we gebruik van de gelegenheid ook hier naar de wc te gaan. Een bijzondere geurexplosie laten we maar zeggen…

7:00 – wachten. Pas om 7:50 mogen wij van start. Inmiddels heeft zich achter ons een behoorlijke massa wielrenners verzameld. Wij staan niet eens zo slecht in dit vak. Iedereen hangt een beetje op z’n fiets, eet en drinkt nog wat, kletst nog wat. En dan klinkt er een fluitje en worden we door de straten van Bourg d’Oisans (waar we gisteren nog over de markt liepen) naar de start geleid.

7:50 – de start. Voor ons en achter ons een massa van wielrenners en toeschouwers. De muziek begint te dreunen, de Franse omroeper roept vanalles en wij kijken onze ogen uit. Het gaat nu echt beginnen! Langzaam komt alles in beweging. We fietsen richting Allemont en ik voel dat ik best nodig moet plassen. Hedwich heeft hetzelfde en Joyce moet altijd plassen. Met een volle blaas beginnen aan de 26 km lange Glandon is niet fijn. We weten dat we in Allemont langs een toilet komen, dus pakken die kans maar meteen. Daardoor vallen we als groep wel meteen uit elkaar. Miriam waren we al kwijt en Carlijne en Sabrina fietsen logischerwijs door.

Glandon

Met z’n drieën fietsen we opgelucht verder. De klim begint. “Rustig aan”, zeg ik telkens tegen mezelf. Maar mijn hartslag is hoog! Boven de 170! Waarschijnlijk probeer ik toch bij Hedwich te blijven om niet nu al alleen te fietsen. Opeens zien we Sabrina fietsen. “Free your mind!”, roep ik. Die kreet wordt uit volle borst beantwoord. Mooi, de sfeer zit er nog goed in! Joyce besluit even een tandje terug te doen en blijft bij Sabrina hangen. Hedwich en ik fietsen door, totdat we ook Carlijne tegenkomen. Blij dat we elkaar weer gevonden hebben :). Ik pas mijn tempo aan en mij hartslag komt tot rust en onder de 170. Joyce komt er ook weer bij en met z’n vieren genieten we van het prachtige uitzicht op een meer. Onderweg vraagt ene Dirk Jan ons de groeten over te brengen aan onze andere Joyce van KEK. We’ll do!

10:15 – we bereiken net onder de top het busje van Chalet Beyond waar we allemaal een eigen tasje met spulletjes hebben. Zo fijn! Ik vul mijn bidons bij en drink het restant op. Een goede stok achter de deur om te blijven drinken. De eerste 1,5 liter vocht zit erin, inclusief twee paracetamol voor mijn rug. Ik eet een suikerwafel en steek nog een reepje bij. Joyce en Hedwich gaan naar de wc. Carlijne en ik gaan verder naar de top. Daar stopt de tijd. Ik kom oud-collega Carla nog even tegen, die helaas vanwege griepverschijnselen moet opgeven. Kleine wereld tussen die duizenden mensen. Maar een KEK-shirt valt nu eenmaal op.

De afdaling van de Glandon is geneutraliseerd vanwege de steilte en de vele bochten. Dat geeft ook meteen wat rust. We maken van de gelegenheid gebruik om even te stoppen en mooie foto’s te maken van het uitzicht. Verderop in de afdaling vind ik een plekje om ook even de bosjes in te duiken. Samen fietsen we verder, zo blij dat we dit nog allemaal samen kunnen doen! We weten dat er een moment komt waarbij we elkaar uit het oog gaan verliezen.

11:00 – Er volgt een lang vlak, lelijk stuk. Dit moet het stuk zijn waarbij Peter en Bregje erop hamerden een groepje op te zoeken. Het is een chaos van groepjes, schreeuwende Spanjaarden en een drukke weg. Gelukkig is Carlijne ook goed in aanhaken en wielen pakken, dus we komen samen een heel eind. Toch raken we elkaar een beetje kwijt. Opeens kom ik vooraan in een groepje terecht en niemand lijkt dat erg te vinden. Ik besluit dan maar over te springen naar het groepje voor mij. Een goed besluit, daarmee red ik het prima naar de voet van de Télégraphe.

Télégraphe

Niet de meest mooie klim. Eigenlijk gewoon saai en heet! Carlijne bleek helemaal niet zo ver achter me te zitten. Ergens in een haarspeldbocht vang ik nog een glimlach van haar. Dat was het laatste dat ik van haar zag tot de finish. Tja…de Télégraphe…hij is heel steady, zo rond 8% en dat 12 km lang.

13:15 – op de top staan Linda en Sjoerd van Chalet Beyond. Linda vult mijn bidons bij en bekijkt de ruime keuze aan voedsel in mijn tasje. Telkens houdt ze iets anders naar boven. Ik heb eigenlijk nergens trek in, zit voor mijn gevoel vol. Maar ik weet dat ik moet eten. Aangezien ik slechts één verpakking van een reepje kan weggooien, spoort ze me aan dan maar een zakje Doritos Bites te nemen. Ook opent ze vast een suikerwafel om mee te nemen. Lief!

Al vrij snel komt Hedwich aan, terwijl ik Carlijne had verwacht. En ook Joyce meldt zich! Ook zij klaagt over pijnlijke, hete voetzolen. Het restant van mijn fles water gooi ik over mijn schoenen. Dan kunnen mijn voeten de komende 6 km naar de voet van de Galibier wat afkoelen. Eigenlijk ging deze klim best goed en voel ik me nog wel fit. Dus door!

Galibier

In de dalende kilometers richting de Galibier voel ik lichte spatjes regen terwijl de zon schijnt. Het voelt als kleine speldenprikjes op mijn armen. Best apart. Trouwens erg leuk om dit eens van de andere kant te zien. Tijdens de Tour for Life in 2016 beklommen we de Galibier via de Lautaret.

En dan ben je opeens weer aan het klimmen. De laatste 8 km van deze klim schijnen het zwaarste te zijn. Samen met de Télégraphe is hij 31 km. Het is een prachtige klim. Naarmate je hoger komt wordt het uitzicht fenomenaal!

Chalet Beyond staat 1 km voor de top. Hoewel mijn gedachten tijdens het klimmen weinig samenhang hebben en vooral vluchtig zijn, denk ik toch even aan de afgelopen weken thuis en wat ons nog te wachten staat. En zo fiets ik opeens met vochtige ogen en een loopneus. En dan gaat ademhalen op 2.500 meter hoogte ook niet zo lekker meer. Wankelend stap ik bij onze post van mijn fiets af. Dankbaar zak ik in een stoeltje en kom rustig weer tot mezelf. In mijn tasje vind ik M&M’s. Gekregen van Carlijne. Hoe zou het met haar gaan? En met de anderen? Miriam is volgens Olaf al ruim een uur geleden gepasseerd. Die gaat in ieder geval lekker! En daar is Hedwich weer! Ik sta mijn stoel aan haar af. We kletsen even wat en ik stap weer op. “Als je de Galibier haalt, dan haal je de Marmotte”. Dat hebben meerdere mensen gezegd…we gaan ervoor!

15:35 – Na zo’n rustmomentje is die laatste kilometer naar de top niet eens zo erg meer. In 2016 stond ik daar met Fieke. Nu met Hedwich, want die voegt zich al meteen weer bij me. We trekken jasjes aan, want de afdaling is lang en het waait hard. Wow wat is dit mooi! De wind komt soms van de zijkant, dus stevig in de beugels. Nu volgt een lang stuk van dalen en vlak naar de voet van de Alpe d’Huez.

Ik zit op de Lautaret…alleen in de wind… Opnieuw hoor ik Bregje en Peter zeggen: ‘pak een wiel!’. Er komt een man voorbij. Even aanzetten en hoppa! Kilometers blijf ik in zijn wiel totdat hij mij zat is…aangezien ik vaker niet hoef te trappen dan wel en hij dat kan horen door het geratel van mijn achterwiel. Dan maar een nieuw wiel zoeken. En zo baan ik mij van wiel naar wiel een weg naar de Alpe d’Huez.

16:50 – ik fiets door Bourg d’Oisans. Alleen nog de Alpe en dan is het klaar! Het bord met Alpe d’Huez naar rechts doemt op. Ga ik hier eerst nog water vullen of knal ik meteen die berg op en pak het waterpunt bij La Garde voorbij de eerst 5 zware bochten? Ik heb nog meer dan genoeg en ben nu weer fit. Dus La Garde wordt mijn stop. Daardoor houd ik me niet aan de afspraak te appen als ik aan de Alpe begin. Dat doe ik dan wel bij La Garde.

Alpe d’Huez

Op weg naar de eerste bocht hoor ik opeens mijn naam roepen. Aanmoediging van Saskia (ex KEK Arnhem) geeft nog wat extra energie. De Alpe d’Huez is bijna 14 km lang en bijna continu 9% en tot drie keer toe 10% gemiddeld. Zwaar dus. Maar de bochten zijn vlak, dus de tip: fiets van bocht naar bocht en tel de 21 bochten af.

Oke, 15 km naar de finish lijkt niet veel, maar met dit tempo en deze steilte en vooral deze hitte (37 graden in de volle zon) duurt het nog wel even. Op het waterpunt bij La Garde fiets ik dankbaar onder een sproeier door, klok water naar binnen en app dat ik de eerste 5 bochten achter de rug heb. Nog 10 kilometer te gaan…

Iedereen heeft het hier zwaar. Mensen lopen, mensen zitten uitgeblust in de bochten. Velen komen de berg al afgedaald en zijn dus allang gefinisht, omdat ze bijna een uur eerder konden starten of omdat ze gewoon super snel zijn. Het groepje Westlanders uit ons chalet fietst enthousiast roepend naar beneden. Ik wil nu in één keer door! Alles functioneert nog naar behoren, geen reden om af te stappen of wat dan ook. Alleen een beetje moe…

Jeetje wat duurt het lang voordat de volgende bocht komt! Het is ook niet de mooiste klim. Naarmate je hoger komt, wordt het uitzicht wel wat beter, maar de Galibier en de afdaling van de Glandon waren toch wel echt de hoogtepunten! De kilometers kruipen voorbij. De laatste 2,5 km tel ik met mijn Garmin af…dit is dezelfde afstand als op en neer naar mijn ouders. Het is minder dan naar Den Haag centrum fietsen.

18:33 – finish. En dan eindelijk de dranghekken. De finishboog! Ik heb het gewoon geflikt! Ik heb de Marmotte uitgefietst in 10 uur! Miriam staat net voorbij de boog. Ik vlieg haar in de armen en de ontlading volgt meteen bij ons allebei. Zij is al twee uur boven!

18:45 – We wachten even op Hedwich die een klein kwartiertje na mij finisht en kunnen dan eindelijk verhalen uitwisselen. Iedereen heeft zich inmiddels via de app gemeld. Allemaal zitten ze op de Alpe d’Huez. We gaan het gewoon allemaal halen!

De volgende die binnenkomt is Joyce. Carlijne zou een paar minuten achter haar zitten. Die blijkt ook ff lekker in een paar bochten te hebben rondgehangen. Rond 19:45 komt ook zij binnen. We vallen elkaar in de armen. Wat een ontlading van blijdschap en pijn. Niet heel veel later finisht ook Sabrina fit en vrolijk! Zij heeft er een lekker relaxt tochtje van gemaakt. Haar missie bleek KEK-stickers plakken. Dus die is al vloggend van top naar top gefietst en durfde zelfs het brandschone, spierwitte bord op de Galibier van een mooie roze sticker te voorzien!

20:15 – afdalen. We laten Carlijne en Sabrina nog even bijkomen op de top. Met z’n vieren dalen we de Alpe d’Huez af en fietsen we naar de bus. Zo wordt 175 km uiteindelijk 190 km. In de afdaling zien we nog steeds wat mensen fietsen of lopen (op hun sokken). Hoe lang zouden zij er uiteindelijk over hebben gedaan? Als we bij de bus komen zijn Sabrina en Carlijne inmiddels ook aan de afdaling begonnen. We pikken hen ergens in Bourg d’Oisans op en rijden naar Chalet Beyond in Oz en Oisans.

21:30 – champagne. De fles die al vanaf maandag in de koelbox stond mag nu dan echt open. Met elkaar vinden we op het balkon van het chalet even een momentje om onze geweldige prestatie te vieren. Daarna voegen we ons bij de BBQ die al tegen het einde loopt. Alle lieve mensen van Chalet Beyond komen ons feliciteren! Wat was het een fijne, intensieve week! Toe aan vakantie!