Eens in de vier jaar zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Vanaf het moment dat ik mocht stemmen, heb ik mijn stemrecht nooit laten liggen. Dus ook dit jaar kwam het moment dat ik ging bedenken op welke partij ik ging stemmen.
Dit was nog voordat het fanatieke campagne voeren was begonnen. Gelukkig was ik er snel over uit en ben ik niet meer te beïnvloeden door campagnes. Maar het lijkt wel of er deze keer meer campagne werd gevoerd dan ooit…of ik was vier jaar geleden gewoon minder op straat te vinden…of niet op een ultieme campagneplek als Den Haag Centraal en omgeving. Wat me is opgevallen, is dat vooral D66 het straatbeeld toch wel heeft gevuld. Zo was de partij tijdens de City Pier City-loop sterk vertegenwoordigd. Ook kwam ik bij toeval een vriendin van een vriendin al flyerend tegen onder aan de trap van de fietsenstalling. Twee dames die op de lijst staan ken ik, dus ook op Facebook en Twitter komt het een en ander voorbij. En voor mevrouw Van Engelshoven heb ik een keer een congres georganiseerd. Hardnekkig zijn de dames van D66 gelukkig niet, want onder aan de trap van de fietsenstalling kreeg ik slechts de opmerking toch echt op de verkeerde partij te stemmen; uiteraard met een knipoog. Daarna ging het gesprek over onze privélevens. En ook door de verkiesbare dames werd gelukkig niet aangedrongen wanneer ik ze op feestjes tegenkwam. Hun overtuiging heeft me kortstondig aan het denken gezet, want met volle overgave stortten zij zich op het campagne voeren. Daarom wil ik in deze blog mijn bewondering uitspreken voor al deze fanatieke campagnevoerders. Geheel op vrijwillige basis, naast een fulltime baan toch nog de tijd, energie en het enthousiasme vinden om hun visie uit te dragen. Dan moet je wel heel erg houden van politiek en erin geloven. En met succes want D66 won! Gefeliciteerd! Campagne voeren loont.
(EV, 20 maart 2014)
