Volgende week is het zover! Na bijna 3 jaar ga ik weer eens verhuizen. Afgelopen maand heb ik diverse keren de bevestiging gekregen dat dit een goede keuze is.
Zo stap ik vanmorgen de deur uit en maak mijn fiets onder de portiektrap los. Plots staat een oud, viezig mannetje achter mij. Hij roept: ‘mooi weertje he!’ Ondanks dat ik weet dat hij het goed bedoelt, slaat mijn hart toch even over. Ik sta hier in mijn eentje, onder het portiek, uit het zicht van alles en iedereen… Enigszins kortaf maak ik een praatje met hem. Hij brabbelt verder over het weer en dat hij op de taxibus wacht. Het mannetje woont volgens mij in het hoekhuis aan de overkant. Een paar ochtenden in de week zit hij in het portiek te roken en zwaar te hoesten. De sigarettenrook ruik ik altijd binnen…dat en zijn vieze rokershoest zal ik dus niet missen.
Een andere bevestiging kreeg ik op de dag waarop ik had besloten het andere huis, dat we die dag hadden bezichtigd, te huren. Nadat ik, na een gezellig avondje met een vriendin op de bank, haar heb uitgezwaaid, loop ik naar de keuken om mijn tanden te poetsen. Op het aanrecht ligt een naaktslak…ieuww! Ik heb wel vaker naaktslakken uit mijn huis moeten verwijderen, maar van het aanrecht?! Het idee dat ik daar mijn eten op klaarmaak. Hoe vaak heeft daar al een naaktslak overheen gekropen? Ik wil het niet weten!
Ook Joshi the Cat heeft er weleens eentje gevangen, opgegeten en uitgekotst. Afgelopen week was ze nog aan het voetballen met een huisjesslak. En om het assortiment ongewenste huisdieren compleet te maken, ook pissebedden komen geregeld langs. Nee, dat zal ik niet missen. De hygrometer staat hier ook standaard op 80. En de houtrot in de kozijnen verbaast me ook niet.
Even iets anders. Mijn stoep verandert maandelijks in een vuilnisbelt van grofvuil. Geen idee waar het vandaan komt of wie het daar plaatst, maar oude meubels en andere huisraad worden gewoon gedumpt. Niemand die het grofvuil belt om het op te ruimen. Nee, iedereen gooit er vrolijk troep bij. Gevolg, je kunt niet meer over de stoep lopen. Na een week wordt het meestal wel opgehaald. Vreemd dat de gemeente hier niets aan doet… Dit ga ik niet missen.
Buiten het feit dat mijn voortuin wordt gebruikt als kattenbak, is de straat en stoep ook een honden uitlaatplaats waarbij het schijnbaar normaal is om de drollen gewoon te laten liggen. Al zigzaggend fiets ik door de straat en hoop ik bij het afstappen niet per ongeluk in zo’n door de regen, extra zacht en zompig geworden drol te stappen.
Wat niet mag ontbreken zijn de buren. Links van mij woont een Antilliaanse (?) familie. De grootte van hun huis is gelijk aan dat van mij. Volgens mij nog geen 60 m². Met twee personen zou je er nog best aardig kunnen wonen. Maar aan het gekakel, geschreeuw en gegil te horen, vermoed ik dat ze er toch wel met vier tot zes personen leven. Voordat zij er gingen wonen, woonden er nog een groepje Oost blokkers, waarvan er eentje wel heel hoerig bijliep. Daarvoor woonde er een vrouw met een kind die, toen ik er zelf net woonde, een keer mijn tuin in is geklommen om een bankje terug te halen. Dat bankje was voordat ik er ging wonen blijkbaar uit haar tuin gestolen en gebruikt om over de schuttingen heen te klimmen. Vreemd dat ze toen niet gewoon heeft aangebeld. Ik dacht namelijk dat dat bankje van mijn huisbaas was en schrok me rot toen het opeens weg was. Aan de rechterkant heeft het huis lange tijd leeg gestaan. Het is toen opgeknapt en nu woont er een Pools (?) stel in. Buiten de keiharde muziek die ze af en toe draaien, mag ik elke ochtend tijdens het wakker worden genieten van hun gerochel in de tuin. Want ze roken wel netjes buiten. Tot slot kan ik nog de buren twee hoog boven noemen. Dit is een stelletje wat een hond had met heel veel haar. Ze borstelden die hond boven op het portiek. Gevolg was dat alle plukken haar lekker tussen de trapspijlen bleven hangen of op een hoop onder het portiek voor mijn deur waaiden. Het stelletje had regelmatig ruzie over wie de hond moest uitlaten en wie de wiet betaalde. Tijdens zo’n ruzie werd zij vaak buitengesloten en begon keihard te schreeuwen en op de deur te bonzen en ertegenaan te trappen. In elke zin die ze uitkraamde werd het woord kanker gebruikt. Behalve dat deze ruzies ook wel ’s nachts voorkwamen en het hele portiek daardoor wakker lag, is het op een zondagochtend ook zo geëscaleerd dat hij werd opgehaald door de ziekenwagen (nog wel in staat te lopen hoor). Het glasgerinkel iets daarvoor waren de ruitjes in de deur geweest… Haar heb ik al lang niet meer gezien. Hem wel. Maar ook hem zal ik niet missen.
Dat ik echt niet overdrijf, bevestigde mijn bovenbuurvrouw vorige week. Zij en ik zijn de enige correct Nederlands sprekende mensen in dit stukje straat. Ze vertelde dat ze ging verhuizen naar een zijstraat. Daar kon ze groter en goedkoper huren, had ze geen last van schimmel op de muren en de vreemde buren. Blijkbaar is de Bussumsestraat nou net de straat met het uitschot van de buurt. Op het eerste gezicht oogt het redelijk netjes (tenzij je net de vuilnisbelt treft). Met Oud & Nieuw is het een groot oorlogsgebied. Als je door de andere straatjes rijdt, vind je een en al rust. Ik vertelde haar dat ik om ongeveer dezelfde redenen ging verhuizen. Een huisbaas die de huur met 25 euro in de maand wilde verhogen en verder niets aan onderhoud pleegt, heeft de stap nog net iets makkelijker gemaakt. Zijn e-mails en Whats-apps zal ik ook echt niet missen! Zij en ik waren blij voor elkaar en wensten elkaar veel geluk. Hoewel ik haar niet vaak zag, zal ik haar misschien wel een beetje missen ;).
(EV, 7 maart 2014)
