De Olympische Spelen zijn inmiddels al weer bijna voorbij. Nu al een recordaantal medailles en dan hebben we de ploegenachtervolging schaatsen nog niet eens gehad. Al vier keer een sweep!
Zo’n volledig oranje gekleurd podium ziet er toch wel flitsend uit. En die kleur oranje is eigenlijk best mooi. Telkens weer dat Wilhelmus. Inmiddels moeten we ons volkslied toch wel uit ons hoofd kennen (mijn nichtje van drie kent het ‘goudlied’ in ieder geval wel).
Wat een vreugde en blijdschap is van onze gezichten af te lezen. Bij de sporters zelf overigens niet altijd. Maar ja…we hebben toch mooi zilver gehaald bij de mannen op de 1500 meter. En tja…Sven Kramer mag dan in eerste instantie niet heel blij zijn geweest met zijn zilveren medaille op de tien kilometer, wij zijn wel heel blij met zijn zilveren medaille en hebben ook nog het goud van Jorrit en brons van Bob erbij. Niets te klagen dus! En ach…geen goud voor Wüst op de vijf kilometer, maar we hebben toch weer twee medailles gehaald!
Is het niet geweldig hoe sport een gevoel van saamhorigheid kan oproepen? Een gevoel van eenheid, samen, wij, Nederland, oranje. Wij gaan winnen, wij halen goud! Ook zijn wij het land met een koning en koningin die volledig meeleven met Team NL en ondertussen stelt onze premier nog even de mensenrechten aan de kaak. Wij zitten met z’n allen aan de buis gekluisterd of op werk voor de livestream om het allemaal mee te maken. Wij zijn het land dat het Holland Heineken House-concept heeft bedacht. Onze sporters komen daar allemaal naartoe om met ons hun feestje te vieren. Welk ander land ter wereld heeft dit nou? Eigenlijk is Nederland best leuk! Wij lopen voorop, zeker in de sport!
(EV, 20 februari 2014)
