Het weekend van 13 en 14 april. Even een op-en-neertje Zeeland. Koud en veel wind. Maar op weg met en naar leuke en lieve mensen. Op vrijdag mijn zusje en zwager geholpen met verhuizen. Trapje op trapje af. Vanaf 8.30 uur in de weer en pas om 19.00 uur klaar. Compleet gesloopt van een drukke werkweek en de verhuisdag stapte ik die avond in bed. De volgende ochtend moest ik per fiets om 9.15 uur bij de Kandelaarsbrug (tussen Delft en Rotterdam) staan. Samen met Miriam en Danny fietsten we de toeristenroute naar Vrouwenpolder (Zeeland).
Hadden we wind mee?
Het eerste stuk nog op kop met Mir en het laatste stuk had ik ook nog ergens wat energie gevonden. Maar over het algemeen waren het 155 lange kilometers die ik niet lekker fietste. Hoewel we wind van schuinachter hadden, voelde de hele rit als wind tegen. Ik was ook oprecht in de veronderstelling dat we de wind tegen hadden. Die avond gezellig uiteten en op tijd naar bed. De volgende ochtend heerlijk ontbeten om aan onze barre terugtocht te beginnen. 115 km naar Bleiswijk. 100% noordoosten wind tegen. En koud! Maar ik voelde me stukken beter dan de dag daarvoor. Dus samen met Mir op kop over de Neeltje Jans, de Brouwersdam en de Haringvliet.
Oei…kniepijn
De laatste 30 km begon ik m te voelen: mijn knie. Stoppen is geen optie en 30 kilometer is dan ook nog wel te overzien. Aangekomen in Bleiswijk even opwarmen met thee. Daarna bij Mir in de auto naar mijn huis. Mijn knie was vervelend aanwezig. Traplopen deed zeer. Direct koelen en masseren. Wijselijk besloot ik de komende vier dagen rust te houden, want het volgende weekend (Pasen) stond de Ardennen op het programma. De pijn verdween en vrijdagmiddag fietsen we heerlijk rondom Chevetogne. De zaterdag lekker knallen naar La Roche-en-Ardenne. Maar zondag begon de knie al aan het begin van de rit naar Dinant te zeuren. De rit was heerlijk zonnig en fijn, maar in mijn achterhoofd gingen de alarmbellen af. Dus bij terugkomst meteen weer koelen. En gelukkig maandag een rustdag.
Dom, dom, dom
Dinsdag maar weer proberen. Mijn lievelingsrondje Redú. Het voelde direct al niet anders dan die ochtend naar Dinant. Was dit nu wel verstandig? Woensdag relatief rust; met kanovaren belast je die knie toch niet?
Hup, donderdag nog even naar Givet? Ja, laten we maar doen…en laten we de route vooral nog even wat verlengen. In Givet (op minder dan de helft van de tocht) was de kniepijn goed voelbaar. De optie om de korte ronde te doen, was er…maar nee, laten we vooral nog even verder forceren en ons niet laten kennen. Zo dom!
De laatste 30 km waren verschrikkelijk! Het werd steeds frisser en het ging zelfs al wat regenen en de wind was hard! Fietsen in de Ardennen was opeens helemaal niet zo leuk meer. Die knie baarde me grote zorgen.
Knie aan gort
Fijn gefietst en getraind daar in die Ardennen. Maar was het niet allemaal voor niets geweest? De dagen daarna was fietsen (op stadsfiets) vanaf de eerste meters al pijnlijk. Mijn afspraak bij de fysio maar wat naar voren gehaald. Diagnose: knie doet het goed, geen vocht, geen ontsteking. Conclusie: overbelast. Rustig aan doen. 60% van trainingsintensiteit. Oke, dus de dag daarna op woensdag tegen beter weten in toch met KEK meegefietst. Mentaal gezien goed, want ik werd oprecht blij en gelukkig van Bregje, Sabrina en Carlijne. Maar knie was de dag daarna zelfs weer wat erger.
Ik kondigde vier dagen absolute rust af. Dus zelfs niet fietsen op stadsfiets. Lopend naar de sportschool, met OV naar werk, etc. Dinsdag 30 april opnieuw proberen hoe de stadsfiets voelde. Het was geen millimeter beter geworden. Paniek!
De sportarts. Daar kon ik die avond nog terecht. Conclusie: zelfde als fysio. Maar de Marmotte, die ik op 7 juli moest fietsen, zou wel goedkomen. Ik moest het nog maar gaan geloven.
Help, zo ken ik mezelf niet?!
Die woensdagrit met KEK maar weer overgeslagen en donderdag de sportschool in met Sabrina. Daarna samen met haar en Carlijne maar wijn gaan drinken bij Aimée. Even gewoon lekker zeuren, zeiken en somber zijn. Man, wat voelde ik me hopeloos en zielig.
- De Marmotte is al over 2 maanden!
- In de Ardennen was ik nog niet zo fit als ik vorig jaar rond die tijd was toen ik met Bregje trainde voor de Dolomietenmarathon. Nu hadden we ook wel een slecht en vooral regenachtige winter en voorjaar gehad.
- Hoewel trainen op Gran Canaria (eind februari) goed ging, was ik daarna weken lang erg moe en futloos.
Wat was er toch allemaal aan de hand? Zo kende ik mezelf niet.
Wat is verstandig?
Die zaterdag dan dus maar weer de sportschool in. Mijn Marmotte-maatjes gingen de 11-dorpentocht fietsen. Enige geluk was dat het weer toch slecht was en wederom koud, dus dat maakte het wat minder erg. Ik besloot die zondag toch maar weer de fiets op te stappen. Dertig bij lange na niet pijnloze kilometers en een middagwandeling maakten mijn knie nu ook in rust pijnlijk. Na ruim een week geen enkele verbetering sloeg de moedeloosheid die avond wel echt hard toe. Gewoon even goed janken…weer een week zonder noemenswaardige training dichter bij de Marmotte.
Toen ik maandag met tranen in mijn ogen naar werk ging, mailde ik al in de tram naar sportfysio Angela. Zij had mij vorig jaar al eens behandeld toen ik telkens een slapend gevoel/uitstraling had in mijn linkerbeen. En ze heeft ook wel eens een dynamische fietsmeting bij mij gedaan. Wie weet had zij een goed advies. En wellicht was tapen nog een optie?
Vol spanning wachtte ik die dag op een reactie. En die kwam. We mailden wat heen en weer en hebben uiteindelijk aan het einde van de dag gebeld. Haar advies: zet je zadel 0,5 cm hoger en ga een rondje fietsen. Dus die avond trommelde ik mijn zus op voor een rondje. Ik kon toch niet hard en zij fietst nog niet zo hard, dus prima combinatie. Tuurlijk merkte ik geen verschil…want iets wat pijn doet, is met het verhogen van je zadel natuurlijk niet opeens weg. Maar het hogere zadel voelde in ieder geval niet vervelend. Ook adviseerde ze 2x per dag 3x 30 seconden hak-bil te rekken. En tapen kon nog een mogelijkheid zijn.
Ondertussen was ik ook met Bregje aan het appen over mijn misère. Haar partner had fysiotherapie gestudeerd. Die kon vast wel tapen. Dus dinsdagavond zat ik met haar gezin aan een heerlijke risotto en daarna in mijn ondergoed op de eettafel. Ook hij trok de conclusie dat knie oké was. Ik kon best gaan fietsen, zolang het maar niet erger werd, dan was het fietsen hoogstens niet fijn vanwege pijn. Wel proberen een cadans van 100 te houden. En de Marmotte…die zou wel goedkomen.
Fietsen dan maar!
En toen ging ik dus vol goede moed woensdag met KEK B (ja, toch wel een beetje verstandig) mee. En eindelijk kon het in korte broek! Een verademing. De pijn was stukken minder! Ik had al eerder het vermoeden dat lange broek of knie-/beenstukken te veel druk gaf. Dit was wel een stukje bewijs. Na 20 km ging ik het wat meer voelen. Maar hé…ik had toch 20 km best lekker gefietst. We deden nog even een drankje bij Café de la Gare. Daarna kniestukken aan, want het was toch wel fris. En ja hoor, de pijn was weer goed aanwezig! Bewijs dat de tegendruk van kledingstukken dus ook impact had.
Dat weekend was het mooi weer, dus kon ik twee langere ritten van gemiddeld 90 km maken in korte broek. Zo was de pijn best goed te verdragen. Een cadans tussen 90 en 100. En kopwerk heb ik maar even aan de anderen over gelaten. Ik had gewoon weer gefietst met al mijn lieve, leuke fietsmaatjes! Gelukkiger kun je bijna niet zijn.
Toch tapen?!
Inmiddels was het eind mei en stond het Hemelvaartweekend in de Eifel op het programma. Met Angela had ik nog contact over mijn blessure. De pijn was wel minder, maar bleef hangen en ging niet weg. Ik kon die avond nog even langskomen. Speciaal voor mij bleef ze nog even op de praktijk. Ook zij concludeerde wat de andere experts al hadden gedaan. Toch deed ze iets wat uiteindelijk de oplossing was: frictie en tapen.
Met een prachtig roze getapete knie fietste ik bijna pijnloos drie dagen achter elkaar door de Eifel. In de dagen en weken daarna verdween de pijn zelfs volledig. Wat overbleef was af en toe een wat stijf gevoel, alsof de spieren en pezen rondom/over de knie wat te strak zitten. De Marmotte begon weer een leuke uitdaging te worden in plaats van een kansloze opgave!
En wat heb ik nu geleerd?
- Blessures zijn verschrikkelijk naar als je een bepaald doel voor ogen hebt
- Ga er niet mee doorfietsen als het nog onder controle is (laatste twee ritten in de Ardennen waren gewoon dom)
- Het is een aanslag op je mentale gesteldheid. Je bent alleen nog maar gefocust op de kniepijn…en ik wed dat het daar niet sneller door overgaat.
- Hoewel iedereen toch een beetje twijfelachtig kijkt en reageert als ik dit zeg: ik ben er van overtuigd dat de druk van een lange, strakke fietsbroek of kniestukken deze blessure echt veel langer heeft laten duren dan nodig was geweest.
- Lange ritten in kou en wind moet ik gewoon niet meer doen. Ik ben er echt niet voor gemaakt.
- Ik mag blij zijn met mijn lieve fietsmaatjes die met geduld al mijn gezeur hebben aangehoord en hebben doorstaan. Thanks, lieverds!
