Pasta! Dat eet je de avond voordat je een zware tocht gaat fietsen. Wie vindt dat nou niet lekker 😋. Daarna naar bed. We gingen om half 10 slapen, want de wekker ging al om 4.45 uur. Hoewel ik redelijk goed had geslapen, heb ik Bregje toch nog in mijn slaap op de hoogte gehouden van wat mij bezig hield. Sorry!
Om 5 uur zaten we aan het ontbijt en om 5.45 uur op de fiets naar de start. Daar begon het avontuur. Duizenden wielrenners stonden te wachten en helikopters van de Italiaanse televisie vlogen rond. Om half 7 klonk het startschot en kwam iedereen langzaam in beweging.
Passo Campolongo
Binnen korte tijd begonnen we aan de beklimming van de Campolongo (5,8 km, gemiddeld 6,1% met een max van 11% - 350 hoogtemeters). De strategie voor vandaag: licht schakelen en rustig omhoog trappen. Hij ging goed. Zou ook wel ernstig zijn als deze beklimming al zwaar zou voelen na twee dagen rust. De afdaling was voor ons allebei spannend. Het was druk en dan is het erg focussen hoe mensen voor je afdalen, van welke kanten je wordt ingehaald en of mensen hun lijn houden. Ergens voor een haarspeldbocht moest ik zo hard in de remmen dat ik mijn achterwiel voelde wegglippen. Maar het ging gelukkig net goed. Bregje kwam beneden en had haar remmen geroken, buiten het feit dat ze ongelooflijk piepten. Maar dat deden ze al.
Passo Pordoi
Meteen na de afdaling begon de Pordoi (9,2 km, gemiddeld 6,9% met een max van 10% - 640 hoogtemeters). Hier ging ik woensdagmiddag helemaal stuk. Vrijdag hebben we hem met de auto beklommen. Bovenop de Sass Pordoi konden we de slingerende weg goed zien liggen. Onderweg naar boven besloot ik dat dit nu mijn favoriete berg ging worden hier. En ook deze klim ging prima!
Passo di Sella
Na de afdaling van de Pordoi schoten we meteen de Sella op (5,5 km, gemiddeld 7,9% met een max van 12% - 440 hoogtemeters). Hier was ook het eerste revitaliseringspunt. Even water bijgevuld en een halve banaan gegeten. En door! We passeerden een aantal mannen die met enorme koeienbellen een ritme aangaven. Die koeienbellen hoorde je over de hele Sella galmen. In de afdaling het eerste ongeluk gezien (dat bleek later ook zeker niet de laatste). Oppassen dus en vooral geen risico’s nemen.
Passo di Gardena en 2e keer Campolongo
En toen begonnen we al weer aan de laatste klim van de beroemde Sella Ronda. De Gardena (5,8 km, gemiddeld 4,3% met een max van 10% - 250 hoogtemeters) vond ik woensdag al een prima klim. Er zit halverwege een relatief lang vlak stuk in. Het revitaliseringspunt hebben we hier overgeslagen. Meteen afdalen en via Corvara voor de tweede maal de Campolongo op. Ook dit blijft een prima klim. Hier op de top wel even een broodje kaas gescoort en de bidonnetjes bijgevuld voor het tweede deel van de Maratona!
Time is of the essence en afdalen is genieten
Na de afdaling van de Campolongo nu niet rechtsaf naar de Pordoi, maar in Arabba linksaf. De afdaling wordt dan nog een stuk langer en is echt fenomenaal! Bregje had een Duitser gevonden waar we lekker in het wiel konden zitten. In de afdaling hing een heerlijke dennengeur. Links de bergwand en rechts het diepe dal met prachtig uitzicht. Bij Cernadoi splitste de route zich in 106 en 138 km. Als je hier niet voor 11.45 uur was, dan ging het hek dicht en kon je voor het klassement alleen nog de 106 km route afmaken. Je mag wel de 138 km route op, maar dan zonder stuurboordje en dus zonder responder. Gelukkig waren wij prima op tijd. Er volgde nog een kleine klim naar Santa Lucia, waar we het revitaliseringspunt hebben overgeslagen om niet lang daarna te beginnen aan de klim waar we zo voor vreesden: Passo Giau.
Passo Giau
Als ik denk aan Passo Giau, dan denk ik altijd aan Melanie. Zij spreekt de naam van de berg uit met afschuw in haar stem. En dat terwijl ze hem nog nooit heeft beklommen! Het is gewoon de berg van Mel (9,9 km, gemiddeld 9,3% met een max van 15% - 920 hoogtemeters). Zodra we over de brug linksaf sloegen, begon de steile klim. Iedereen schakelde direct naar klein verzet. Er heerste een doodse stilte. Die stilte was extra goed te voelen toen we door een galleria reden. In die tunnel hoorde je alleen maar het geratel van fietsen en piepende fietscomputers die hun GPS-signaal verloren.
Afleiding zoeken
Dit ging pijn doen en lang duren. Als je meer dan een uur over zo’n klim doet, waar denk je dan allemaal aan? Het zijn in ieder geval geen uitgebreide overpeinzingen; eerder kortstondige gedachten die door je hoofd schieten en je telkens weer terugbrengen bij het hier en nu: zware benen, warm, hoe lang nog en waarom vond ik dit leuk?
Tijd voor wat afleiding: muziek. Ik moest erg lachen toen opeens Casanova op mijn mp3-speler voorbij kwam (voor de insiders…KEK-weekend en 80-90-00-feestje). Weer een paar honderd meter voorbij.
Bregje was bochten aan het tellen en voorspelde dat er 26 zouden zijn. Ze zat er niet ver naast en heeft een nieuwe fietsbel gewonnen, aangezien ik die van haar op de Sella had gesloopt. Later kreeg ik nog een nutteloos feitje van haar door: de Giau is minder hoog dan de Pordoi. Waarop mijn reactie was dat we dan waarschijnlijk veel lager aan de klim begonnen. Ja, wij hebben af en toe nog wat gepraat op weg naar boven. Ook dat hielp!
Bij ieder bordje waarop het aantal nog te rijden kilometers naar boven stond, berekende ik opnieuw hoeveel kilometer dat op het totaal op mijn Garmin was. Dat veranderde natuurlijk niet…maar toch even checken of het nog klopt. Een misberekening zou slopend kunnen zijn. Ook heb ik meerdere malen gecheckt of ik echt niet nog iets kleiner kon schakelen. Telkens weer een teleurstelling. Ook schoot de hele tijd het boek De Marathon van Stephen King door mijn hoofd. Niet echt een gezellig verhaal.
Op de een of andere manier hebben we het gered. Boven werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht én eten en drinken. Even cola gedronken en een half broodje gegeten. En we moesten hier natuurlijk nog wel even een KEK-sticker plakken! Daarna weer heerlijk afdalen. Hier mijn hoogste snelheid ooit gehaald: 82 km/u.
Gebroken spaak – Passo Valparola
Die snelheid haalde Bregje niet. De wegen in Italië zijn ook niet van de beste kwaliteit. Als je met zo’n snelheid door een gat rijdt, kan er wel eens iets mis gaan. Onder aan de Giau vertelde ze dat er iets uit haar voorwiel was geschoten. We dachten eerst aan een veertje uit haar rem. Maar de rem deed het gelukkig nog. We begonnen vrijwel meteen aan de volgende klim: de Falzarego / Valparola (11,8 km, 6,7% gemiddeld met een max van 15% - 790 hoogtemeters). Bij elke oneffenheid in de weg rammelde er iets. Het bleek dat er een spaak was gebroken. Wat ze dus had zien wegschieten, was een nippel. We klauterden naar boven. Een verneukeratieve klim, omdat iedereen het altijd over de Giau heeft en je deze laatste serieuze klim dan dus vergeet.
Op de top van de Falzarego maar eens geïnformeerd naar een mecanicien. We kregen twee opties: terug naar beneden of nog 10 km doorfietsen en ergens halverwege de afdaling van de Valparola een mecanicien opzoeken. We hebben de spaak met een ijzerdraadje van een stuurbordje aan een andere spaak vastgemaakt, zodat hij in ieder geval niet nog meer schade kon aanrichten en het wiel niet kon blokkeren. Je hoorde nu nog slechts het andere stukje nippel door het wiel rollen.
We klommen het laatste stukje omhoog naar de Valparola met een ontzettende tegenwind en daalden meteen weer af. De mecanicien hebben we overgeslagen, want die laatste 15 kilometer konden we ook nog wel uit fietsen.
Mur dl Giat
De laatste klim op weg naar de finish. De enige klim die we afgelopen KEK-weekend in de Ardennen echt hebben kunnen oefenen (door klimmetjes als de Stockeu, Thier de Coo en Ferme Libert te fietsen): de Mur dl Giat (1,3 km met een max van 19%). We hadden van te voren bedacht dat het op deze klim niet erg zou zijn als we zouden afstappen. Met zoveel hoogtemeters in de benen bestond de kans dat 19% klimmen niet meer zou lukken. Bijna iedereen die hier naar boven moest, zagen we lopen. Toch lukte het ons ook deze klim te doorstaan. Nu uit fietsen naar de finish. Bregje hield het tempo er goed in. Rond drie uur namen we onze medaille in ontvangst. We hadden het volbracht! We hebben gewoon de main course van de Maratona dles Dolomites uitgereden! #pastatime
Tnx Bregje dat je dit avontuur met mij wilde aangaan. Tnx voor de fijne en gezellige trainingsrondjes voorafgaand. En tnx dat we samen onze zorgen konden delen. Shoulder to shoulder – side by side! X
