In september eindigde ik mijn verslag over de Tour for Life met mijn angst in een zwart gat te vallen. Het leek allemaal wel mee te vallen. Ik ging lekker door met fietsen, ik was lekker druk op werk en bezig mooie plannen te maken voor de rest van dit jaar en volgend jaar. Het zwarte gat leek dus uit te blijven. Ik weet het aan het feit dat ik het twee dagen na de Tour for Life al weer zo druk had met de dagelijkse dingen, dat er geen tijd was voor een zwart gat. Maar de boog kan niet altijd gespannen blijven. In november werd ik er dan toch nog ingezogen.
Het werd kouder buiten en het fietsen werd minder. We werden uitgeloot voor de Dolomietenmarathon, dus een doel om echt voor te blijven trainen was er niet. Opa ging plots erg achteruit en overleed. Mijn welverdiende vakantie naar Zuid-Spanje moest ik daardoor annuleren. Op werk was het niet minder druk, maar er speelden wat dingetjes die niet direct met mij van doen hadden, maar indirect toch effect hadden op mijn motivatie en inzet.
Dat alles bij elkaar opgeteld, resulteerde in vele uurtjes Netflixend op de bank met een dekentje. Ik sportte nog wel en deed ook nog steeds leuke dingen, maar kon niet heel lang teren op de energie die ik daar normaliter uithaalde. Ik was leeg. Moe van een jaar lang focussen op één doel; moe van een gebrek aan echte vakantie en het ontbreken van een vakantie in het vooruitzicht op de korte termijn.
Het besef in het zwarte gat te zijn gevallen, was er al vrij snel. Maar hoe kom je er dan weer uit? De oplossing bleek vrij eenvoudig. Een avondje helemaal losgaan op een feestje; even niet bezig zijn met anderen. Zwaar bezopen thuis komen en de dag daarna met een kater nagenieten van een top-avond.
Langzaamaan beginnen de plannen voor 2017 wat concreter te worden. Eindelijk weer vooruitzichten naar een vakantie, naar mooie plannen met de fietsclub, naar doorgroeimogelijkheden op werk, een korte opleiding doen, etc. Ik citeer iemand die zei: “er is altijd een reden voor dit soort momenten. Soms heb je het nodig om erachter te komen wat je echt wilt of nodig hebt…”
2016 was een intens en prachtig jaar. Op naar 2017!
(EV, 24 december 2016)
