Joost mag na vandaag weten dat wij nog een koningsnummer op het programma hadden staan. Een presentatie over een door ons bedachte donorcampagne. Het was zeker geen fluitje van een cent, want er zaten nog een aantal goede presentaties tussen.
Nadat iedereen zijn zegje had gedaan, mochten wij als klap op de vuurpijl de andere groepjes de loef afsteken. We kregen best veel vragen na afloop. Maar mijn medepresentatrice liet zien dat ze haar op haar tanden had en raakte de kluts niet kwijt.
Vervolgens ging een jury met afgevaardigden van elk groepje in beraad. Een van deze juryleden verzorgde de prijsuitreiking. En de winnaar, je raadt het al, waren wij! Terwijl wij door één groepje met argusogen werden bekeken, kregen wij een heuse gouden plastic medaille met klittenband omgehangen en werd het volkslied voor ons gespeeld. Ergens baalden we als een stekker, omdat we nu drie keer op rij hadden gewonnen en we wilden niet overkomen als strebertjes. Maar eerlijk is eerlijk, de jury kwam bijna unaniem tot de conclusie dat wij op één stonden. En stiekem waren we ook wel trots.
Waar wij bij de vorige opdracht er met de pet naar hadden gegooid, hadden we ditmaal wel onze stinkende best gedaan. En dat heeft ons geen windeieren gelegd. Om dit alles te vieren gaan we woensdag de beest uit hangen in het o zo interessante Leidsenhage!
Aan het einde van deze korte vervolgblog wil ik nog even iets aan de kaak stellen. Menigeen kan aan ons teamwerk nog wel een puntje zuigen. Het is allemaal niet appeltje eitje, maar bezint eer ge begint.
(EV, 29 maart 2010)
