Gezellig sporten met mijn zusje om daarna te gaan koken en wat oude series te kijken. Dat was het plan voor zomaar een woensdag in zomaar een week. Het sporten ging niet van een leien dakje. We hoefden nog net niet de handdoek in de ring te werpen met de body combat. Echt in topconditie waren we niet. Maar niet getreurd, we waren na afloop wel tevreden over onze inzet. We hadden toch mooi een robbertje gevochten.
Eenmaal thuis aangekomen zet ik een pan op het vuur om pasta te koken. Mijn zusje zou de kip snijden. Aangezien mijn keuken maar klein van stuk is, is het altijd een beetje improviseren. Dus de kip werd gesneden op een plastic snijplank op het gasfornuis. Dat doe ik wel vaker, alleen leg ik hem dan niet meteen in het vuur. Iets wat mijn zusje blijkbaar wel een handige zet vond. Dus terwijl wij nog net niet in onze piepzak zaten en toekeken hoe het plastic aan de pan smolt, besloot ik mijn zusje maar op haar lauweren te laten rusten en het koken voor mijn rekening te nemen. Het ging me allemaal niet in de koude kleren zitten, zeker toen ik mijn snijplank nog eens goed bekeek.
Ondertussen was ik ook nog bezig een modelletje aan te passen voor een opdracht voor de studie. Om maar even van de hak op de tak te springen. Uitdrukkingen zijn in ons groepje aan de orde van de dag. Het begon eigenlijk allemaal met één persoon binnen ons groepje die tot de conclusie kwam dat het allemaal wel snor zat met ons. Regelmatig smeden we plannetjes om onze groepsopdrachten extra kracht bij te zetten. Na het winnen van de ‘houten tulip award’ was de kogel door de kerk en hebben we ons groepje omgedoopt tot Het Dreamteam.
Zo hadden we afgelopen maandag een presentatie waarbij de winnaar mocht presenteren voor de opdrachtgever van de case. Wij vonden de opdracht niet heel interessant dus hebben deze met de Franse slag afgerond. De presentatie ging goed en de jury ging in beraad. De uitspraak van de jury bracht ons opnieuw als winnaar naar voren. Wij voelden ons deze keer zeker niet in de zevende hemel, maar hadden eerder het gevoel met de gebakken peren te zitten . Hier hadden we weer een zware dobber aan, want dit ging ons extra tijd kosten.
Maar niet getreurd ergens waren we natuurlijk ook wel weer trots. Aanstaande maandag staat ons opnieuw een presentatie te wachten, waar ook maar één de winnaar kan zijn. De presentatie zal zeker wat leven in de brouwerij brengen met onze afsluitende dia. Het schriftelijke campagnevoorstel mag er ook wel wezen. Eén groepslid was in ieder geval erg in haar nopjes nadat ze alle puntjes op de i had gezet. Of dit werkelijk hierdoor kwam of omdat de diploma-uitreiking van ons bachelordiploma die middag plaatsvond, is mij nog niet geheel duidelijk. Zoals wij met z’n vieren door dik en dun opdrachten hebben gemaakt en de bachelor met goed gevolg hebben afgesloten, gaf eentje er bij de uitreiking de brui aan. Daar stonden we dan met z’n drieën. Maar ja…soms moet je een knoop doorhakken en kom je tot de conclusie dat je niet altijd overal van de partij kunt zijn. Het is haar vergeven. Gelukkig heeft ze er niet helemaal de brui aan gegeven en doet ze wel de master.
Dan nog even iets anders. Dat wij met z’n vieren onder één hoedje spelen, betekent niet dat nu de aap uit de mouw komt en iedereen ons in de smiezen moet hebben. Ik wil nu niet zwaar op de hand zijn, maar niemand moet denken dat hier iets niet in de haak is. Wij mogen onze handjes dichtknijpen dat wij nu eenmaal niet voor één gat te vangen zijn. En hier steken wij niet de draak mee. Wij hebben geheel op eigen houtje deze successen geboekt en zullen ‘m van jetje blijven geven. Joost mag het weten wat wij allemaal nog in petto hebben!
(EV, 26 maart 2010)
