Regelmatig worden mijn zusje en ik door getoeter van auto’s naar het raam getrokken. Getoeter betekent namelijk dat er met grote kans iets spectaculairs te aanschouwen is. In het half jaar dat wij nu in Rustenburg-Oostbroek (Den Haag) wonen, hebben wij al diverse aanrijdingen, (bijna) vechtpartijen en ongeduldigheden gezien. Tijd om de meest spraakmakende maar eens te delen.
Wij wonen aan een drukke winkelstraat waar, als mensen moeten inparkeren, kleine files kunnen ontstaan. Het heetgebakerde volkje wat hier rondkart in de meest dure, luxueuze auto’s wil natuurlijk zo min mogelijk afremmen en begint vaak al voordat ze tot stilstand zijn gekomen te toeteren. De aanleiding voor dit schrijven heeft zojuist plaatsgevonden.
Aan de overkant was een man achteruit aan het inparkeren. Terwijl hij zijn auto al half had ingestoken, kwam een auto achter hem aanrijden en stak deze in dezelfde parkeerplek. Je begrijpt wel dat dit natuurlijk niet werkt, dus probleem. De man stapt uit en tikt op het raampje van de bestuurder van de andere auto. Deze weigert het raampje open te doen. De man springt weer in zijn auto en parkeert deze een eindje verderop. Vervolgens loopt hij met een snelle pas terug richting de andere auto. Uit deze auto komt een oud vrouwtje. Hij begint tegen haar te schreeuwen en te gebaren. Volgens ons zegt hij iets in de trant van dat ze dat wat ze net heeft gedaan echt niet kan maken. De mevrouw gebaart ook. Wij maken hieruit op dat ze zegt dat ze vanaf de overkant, waar ze eerst reed kon zien dat die plek vrij was en dat zij daar wilde staan en dat hij die plek inpikte. De man is er klaar mee en loopt de Eyewish brillenzaak in. Het oude vrouwtje doet hetzelfde. Wat een toeval. Mijn zusje en ik zijn bang dat het vrouwtje in de winkel voor zal dringen. Ze begint echter tegen de boze man te praten. We zien een medewerker van de Eyewish naar de man lopen. Hij zegt waarschijnlijk: “Meneer, doet u even rustig, kan ik u misschien helpen?”. Daarmee eindigt dit akkefietje.
Voordat ik verder ga met het volgende geval, zijn wij net getuige van het uitgeven van een bon voor niet-betaald parkeren. Ook zien wij de eigenaar van de auto in kwestie erg balen.
Goed. Afgelopen zomer zijn wij getuige geweest van een heuse bitch-fight. Getoeter in de zijstraat. Wij wonen in een hoekhuis, dus ook hier stonden wij eerste rang. De zijstraat is vrij smal en tweerichtingsverkeer. Regelmatig moeten auto’s dus achteruit als een tegemoetkomende auto de straat uit komt rijden. Regelmatig zijn er dan ook problemen wanneer geen van beide auto’s achteruit wil rijden. Zo was afgelopen zomer ook het geval. De bestuurders van deze auto’s hadden bedacht dat ze misschien ook wel langs elkaar konden. Dit werkte niet heel soepel, dus de woede van de bestuurders kwam eruit. Uit een van de auto’s kwam een vrouw. Ze beende naar de bestuurder van de andere auto en begon op het raampje te bonzen. De andere bestuurder bleek eveneens vrouw en stapte boos uit. Ze stonden tegenover elkaar en begonnen te schelden. Maar daar bleef het niet bij. Doordat in dit geval de partijen gelijk waren, was een gevecht op z’n plaats. De ene vrouw trok aan het haar van de andere vrouw. Dat pikte zij natuurlijk niet, dus zij gaf de harentrekker een duw. Die pikte dat op haar beurt niet en trapte de andere vrouw in haar maag. Op dat moment kwam een man het portiek af rennen en pakte een van de vrouwen en bracht haar naar hun, wij nemen aan, huis. De andere vrouw stapte in de auto en reed weg. De man kwam terug en parkeerde de andere auto in. Zoals je begrijpt was, dit natuurlijk het gesprek van de week.
Een laatste geval heeft nog niet eens zo lang geleden plaatsgevonden. Iedereen herinnert zich vast wel de sneeuw en ijzel van december? Op een avond keek mijn zusje toevallig naar buiten. Op dat moment zag zij een auto uit de bocht glijden. Deze stond dwars op straat, maar had niemand geraakt. Terwijl deze auto zichzelf weer recht aan het trekken was, kwam een andere auto aanrijden. Deze kon niet op tijd afremmen en gleed door. Hij botste op een geparkeerde auto. Niet heel hard, naar ons idee, want van dit deel was ik ook getuige, maar blijkbaar wel zo dat hij schade had aangericht. In eerste instantie probeerde de dader in te parkeren. Door de gladheid lukte dat niet. Toen is hij doorgereden. Wij dachten dat hij het verderop zou proberen, maar hij bleek echt door te rijden. Wij waren dus getuige. Even later zagen wij de eigenaar van de geparkeerde auto naar buiten lopen en de schade bekijken. Op dat moment ben ik naar hem toegegaan om te vragen of hij schade had en of hij misschien iets had aan een deel van het nummerbord van de dader. Ik kon dat natuurlijk niet lezen, maar mijn zusje had goed haar best gedaan. Dat wilde hij wel. Een paar weken later, kwam het slachtoffer langs om te vragen of wij een getuigenformulier wilden invullen. De dader konden ze helaas niet achterhalen, maar voor het waarborgfonds was onze getuigenverklaring nodig. Dus natuurlijk hebben we die voor hem ingevuld.
Nog even een dingetje wat me van het hart moet. Als je als bewoner van onze straat een auto hebt, dan kun je een parkeervergunning aanvragen. Het hele kromme aan de situatie is dat je met parkeervergunning je auto niet voor je deur mag parkeren, alleen in de zijstraten. Dat is natuurlijk erg vreemd. Gevolg is dat onze straat ’s avonds dan ook praktisch leeg is en de zijstraten helemaal volgepropt staan met auto’s. Zo overkwam mijn zus laatst dat ze ’s avonds vanuit haar werk nergens kon parkeren. Er was nog wel ergens op het einde van een hoek plek. Nou weet zij ook wel dat je daar niet echt mag parkeren, maar ze was hoogzwanger, dus echt ver lopen door onze donkere, gevaarlijke buurt wilde ze ook niet. Dus ze heeft de auto daar neergezet en gecheckt of rolstoelen en kinderwagens nog gewoon van de stoep af konden. De volgende ochtend had ze een boete! Echt ongelooflijk, want als je ziet hoe mensen af en toe hun auto neerzetten, dan is het onvoorstelbaar dat daar nooit een boete voor wordt gegeven. En het blijft natuurlijk vreemd dat je met parkeervergunning je auto niet in je eigen straat mag parkeren!
